Neyim ben...

  NEYİM BEN...

Bazen duvardaki saate benzetiyorum kendimi; durmadan akrebin peşinden koşan yelkovan misali.
Bende senin peşinden koşuyorum,tam yakaladım derken ayrılıyoruz.. Böylece sürüp gidiyor ,
kavuşamıyoruz bir türlü.
Bazen de ayna oluveriyorum masanda ki. Seni karşımda görmediğim zaman hayata küsen; gülen
gözlerle bana baktığında seni seyretmeye doyamayan...
Kitap oluyorum kimi zamanda, başucunda duran..Her eline aldığında beni, bütün sayfalarımı,bütün
hecelerimi tek tek okumanı istiyorum.Saatlerce sıkılmadan...
Pencerendeki çiçek oluyorum; bana su verdiğinde, beni kokladığında,benimle konuştuğunda bir daha
solmayacakcasına canlanıveriyorum, güneşim olmanı istiyorum...
Bende çözebilmiş değilim ne olduğumu.. Aslında çok merak ediyorum sendeki BEN'in ne olduğunu..